غرق تمنای تو ام

در پیش بی دردان چرا
فریاد بی حاصل کنم
گر شکوه ای دارم ز دل
با یار صاحبدل کنم

زان رو ستانم جام را
آن مایه آرام را
تا خویشتن را لحظه ای
از خویشتن غافل کنم

از گل شنیدم بوی او
مستانه رفتم سوی او
تا چون غبار کوی او
در کوی جان منزل کنم

روشنگری افلاکیم
چون آفتاب از پاکیم
خاکی نیم تا خویش را
سرگرم آب و گل کنم

در پیش بی دردان چرا
فریاد بی حاصل کنم
گر شکوه ای دارم ز دل
با یار صاحبدل کنم