غریبانه

بدون خنده در این خانه هیچ شوری نیست
بخند خنده‌ ی تو آرزوی دوری نیست

همیشه سنگ مرا می‌ زدی به سینه

نگو که درد مرا چاره جز صبوری نیست

شدی یار من تنها به نفسی أنتِ یا زهرا
به پای عهدمان ماندی زدی پرپر
فدای اشک چشم تو شود حیدر

شکسته‌ تر شده و دست بر کمر دارد

چه پیش‌ آمده آیا حسن خبر دارد
به گریه گفت که زینب مواظب خود باش

عبور کردن از این کوچه‌ ها خطر دارد

حلالم کن گل نیلوفری زهرا
ببین حال مرا من حیدرم زهرا
شکسته بعد تو بال و پرم زهرا
نشست خاک غربت بر سرم زهرا

خودم انگار بین بسترم زهرا
ز تنهایی خود تنهاترم زهرا

بصیرت را شدی معنا

ولایت با تو شد احیا
نگاهم کن به جان محسنت مادر

شوم قربانی مولایمان حیدر

تمام اهل عالم غم گرفته‌ اند

به حال خانه‌ ی ما دم گرفته‌ اند
که روزی روزگاری خانه ی ما صفایی داشت

آن را هم گرفتند

و دارد می‌ رود از خانه کم‌ کم
و چشمای پدر با اشک نم‌ نم
و در زانوی او دیگر رمق نیست
به روی شانه اش دنیای ماتم

همه عالم دخیل معجرت مادر

بلاگردان تو این نوکرت مادر
فدای اشک چشم دخترت مادر

خمیده قامت رعنای تو مادر
زنم بوسه به خاک چادرت مادر

غریبانه شدم در به درت مادر