غنچه های تشنه

ماه خورشيد و گل و شبنم رسيد
ماه اشک و شيون و ماتم رسيد
تازه شد داغ شقايق های باغ
باز هم از راه ماه غم رسيد

قلب من مثل پرستويی رها
در هوای آشنا پر می زند
می رود تا دشت سرشار از عطش
خيمه ها را يک به يک سر می زند

باز می پيچد صدای تشنگی
در سكوت سرد صحرای صبور
آسمان ای مهربان آبی رسان
بر گلوی تشنه گل های نور

ای خدا فردا نمی آيد چرا
باز امشب كودكان لب تشنه اند
گريه كن ای ابر باران گريه كن
غنچه های بی زبان لب تشنه اند

ماه خورشيد و گل و شبنم رسيد
ماه اشک و شيون و ماتم رسيد
تازه شد داغ شقايق های باغ
باز هم از راه ماه غم رسيد