مثل معلم

میسوزه مثل شمع تا با ما
از شب به سمت نور راهی‌ شه
هر چی که میگه رو بروی ما
یک‌ پنجره از نور وا میشه

دنیای من زیبا شد از وقتی
که دست‌ های خالیمو پر کرد
با بعضی آدم‌ ها همش میشه
دنیارو زیباتر تصور کرد

امروزشو از دست داد اما
دلخوش به دارایی فرداشه
حال بدش مال خودش بوده
تا حال خوبش سهم ما باشه

آدم باید اهل عمل باشه
هر کس که علمی داره عالم نیست
آموزگار انسان رو میسازه
پس هیچ‌ کس مثل معلم نیست

توی دلش دنیایی از غم‌ هاست
لبخندشو هدیه به ما کرده
ما اذیتش کردیم اما اون
هرشب برای ما دعا کرده

یک‌ عمر توی اوج هر سختی
روی لبش همواره لبخنده
از حرف‌ هاش تصویر خوشبختی
تو باور ما نقش میبنده

ما رو رسونده تا سر قله
هرچند قدرشو نمیدونیم
اما خودش راضیه از اینکه
ما بالاییم و بالا میمونیم

آدم باید اهل عمل باشه
هرکس که علمی داره عالم نیست
آموزگار انسان رو میسازه
پس هیچ‌ کس مثل معلم نیست