مرد میدون

چه کردی تو این شهر با رفتنت
که پیرو جوون میشه هر دم فدات
داره تیشه بر ریششون میزنه
تن پاره و پیکر سر جدات

تو ققنوسی و شعله های تنت
داره کاخ بیداد و میلرزونه
همون آتیشی که به قلبت نشست

تر و خشک دشمن رو میسوزونه

تو از روز اول زمینی نبودی
یه روز آخرش تا خدا پر کشیدی
واست آسمونو چراغونی کردن
واسه تو که از این جهان دل بریدی

دلامونو آتیش زده داغ تو
مثل استخون تو گلومونه غم
میگیریم ولی انتقام تو رو
میدیم دستامونو به دستای هم

تو فرمانده مایی و ماهمه
به سربازی راه تو دلخوشیم
آهای سربه‌داری کرب‌وبلا
بیایین که ما نغمه‌ی چاووشیم

داره میخونه آسمونی‌ها رو
همون خورشیدی که رو نیزست هنوز
اگه مرد میدونی از پانشین
اگه شمع راهی سراپا بسوز

تو از روز اول زمینی نبودی
یه روز آخرش تا خدا پر کشیدی
واست آسمونو چراغونی کردن
واسه تو که از این جهان دل بریدی