معلم

ای که مایه عمرت گشته
همه فدا در این سحرگهان دیدگان ز هم گشا
یک نفس اگر باقی ست از عمر پربها
با دانش و سواد کن جان خود آشنا

هموطن مگو دیر است
نور علم و معرفت همیشه رهنمای توست
پرتو چراغ آن همیشه رهگشای توست
دانش را پیشه کن
هان مگو که دلگیر است
بشنو از رسول مصطفی محمد امین
می طلب تو علم را اگر ز سرزمین چین
دانش را پیشه کن

نور علم تابد در نقاب جان
بشکفد خاطر از فروغ آن
چون دمد در دل خورشید علم
هر دل کهن گردد از او جوان
وقت آن آمد تا دوباره ما
رایت دانش بر فلک زنیم
زین سپس باید با سلاح علم
ریشه شب تیره را برکنیم