مقام عشق

نمردم تا سیاهی جان بگیرد
که جان دادم که تاریکی بمیرد
مشو در ماتم مردان سیه پوش
مکن آیین یاران را فراموش

من آن برفم که بر من تافت خورشید
پس از مرگ از رگم سیلاب جوشید
از آن زندان برفی وارهیدم
در این دریا به آزادی رسیدم

نمردم تا سیاهی جان بگیرد
که جان دادم که تاریکی بمیرد
مشو در ماتم مردان سیه پوش
مکن آیین یاران را فراموش

از این دریا فراتر می نهم گام
به اقیانوس می ریزم سرانجام
از این دریا فراتر می نهم گام
به اقیانوس می ریزم سرانجام
از آنجا هم اگر بال و پری بود
توان کوچید روزی دیر یا زود

نمردم تا سیاهی جان بگیرد
که جان دادم که تاریکی بمیرد
مشو در ماتم مردان سیه پوش
مکن آیین یاران را فراموش

من اکنون قطره ای امیدوارم
به سر اندیشه معراج دارم
مقام عشق را زیر و زبر نیست
مقام عشق را زیر و زبر نیست
ز من تا دوست گامی بیشتر نیست