هشت فصل

در هشت فصل خاطره این خاک
می سوخت زیر آتش دشمن
آن روز ها هم مانده در تاریخ
هم حک شده در جان این میهن

آن روزها چون ظهر عاشورا
اسب تمام ظالمان زین بود
زیر هجوم چکمه های کفر
پیروز میدان عاقبت دین بود

وقتی امام مهربان ما
فریاد هل من ناصرِِ سر داد
مردان عاشق یک صدا گفتند
هستیم باتو هرچه بادا باد

رفتند رفتند
رفتند تا که چشم های هیز
هرگز نیفتد سمت آبادی

آلاله های سرخ جان دادند

در راه استقلال و آزادی

در راه استقلال و آزادی

با قطره قطره خون خود آنان
سرمشق عزت بوده اند، آری

آری آری

آن جا که دنیا غرق خوابش بود
دادند ما را درس بیداری
دادند ما را درس بیداری

از غیرت آن نسل در این خاک
امروز نسلی نو نمایان است
ما نوجوانان غیور اینک
دل هایمان لبریز ایمان است

ما در مصاف دشمنان دون
چون کوه پابرجا و جان سختیم
تا با ولایت بر سر عهدیم
در این وطن آرام و خوشبختیم