چهره ماه

همه دلداده خویش
همه آواره کویش
همه را دیده به سویش
همه دیدند به رخسار خدا منظر او روی خدا را

شب شور و شعف اهل تولی شده امشب
که عیان وجه خداوند تعالی شده امشب
همه روی جهان غرق تجلی شده امشب
که ز هم غنچه زهرا و علی وا شده امشب

پسری داده خدایش چه پسر
نام حسن روی حسن موی حسن

خلق حسن خوی حسن

موکب باد صبا بگذشت از طرف چمن
تا چمن را پرنیان سبزپوشان به تن

سبزه اندر سبزه سبزه بینی
ارغوان در ارغوان
لاله اندر لاله لاله بینی
یاسمن در یاسمن

ساحت بستان ز فر سبزه شد باغ بهشت
دامن صحرا ز بوی نافه شد رشک ختن

وه چه خوش بشکفته در گلزار زهرا نوگلی
که از طراوت گشته رویش رشک گلهای چمن

دیده از روی جمالش روشنی یابت شده
بلبل از شوق وصالش در چمن نالد چو من

از حریم فاطمه در نیمه ماه صیام
چهره ماه حسن تابیده با وجه حسن

به کریمان ز کرم کرده عطا دست کریمش
که نشسته به سر اهل ولا دست کریمش
غم عقبا همه در دست و دوا دست کریمش
که شفاعت بکند روز جزا دست کریمش

ملک افتاده به پایش چه شهی
نام حسن روی حسن موی حسن

خلق حسن خوی حسن