یک وجب خاک

یه شهره که ترازوی خرابه
یکی دستاش پره اون یکی خالی
یکی توی چپر بیدار بیدار
یکی خوابه توی قصر خیالی

یکی زخماش شب ها میشماره
یکی سند زده ستاره ها رو
شاید دستای سبز یه ترانه
بتونه نو کنه دنیای ما رو

یکی آواز میخونه زیر بارون
میگه پا بذارین از خونه بیرون
صداش میپیچه توی شهر قصه
بازم با هم یکی میشه دلامون

نذار این سفره ها خالی بمونن
نذار این وسوسه ما رو بدزده
نذاریم از دلای ساده ما
یکی تصویر رویا رو بدزده

اگه معنای ایثار بفهمیم
اگه سفر کنیم به پشت ابرا
همون لحظه شروع تازه مونه
دلامون خونه خورشید فردا

یکی آواز میخونه زیر بارون
میگه پا بذارین از خونه بیرون
صداش میپیچه تو شهر قصه
بازم با هم یکی میشه دلامون