فانوس راه

دختر که باشی کی دل مایوس داری
رودی و با خود شوق اقیانوس داری
ترسی نداری راه اگر تاریک باشد
چون از توکل در دلت فانوس داری

راه من و تو راه رسیدن تا خدا شد
بیراهه نشین شد اگر از خانه جدا شد
تقویم دلت فصل غم انگیز ندارد
این فصل بهاری است که پاییز ندارد

همیشه گوهر صدف نشین شد عفاف یعنی این 
چقدر دشمن جنون گرفته مصاف یعنی این 
تو گنج عشقی همان که رازش نهفته در سینه است 
تو دلنوازی تو بی نیازی غرور زن این است

مباد روزی بیفتد از سر حجاب زیبایی 
چه بی نیازی به چشم دنیا خود تو دنیایی

در آسمان ها در آرزوها شکوه دیداری
تو دختری آری
وقار عاشق به همت اوست تو اوج ایثاری
تو دختری آری

دختر که باشی کی دل مایوس داری
رودی و با خود شوق اقیانوس داری
ترسی نداری راه اگر تاریک باشد
چون از توکل در دلت فانوس داری