امام علی

یتیما با ظرف شیر
در خونه امیر
غم رو شونه هاشون
اشک چشماشون روی گونه هاشون
ناله می کنن از غم باباشون

اون که شب میومد تک و تنها
روی شونه اش نون و خرما
حالا فهمیدم که کی بوده

اون که شب ها با حال خسته
میومد با روی بسته
حالا فهمیدم علی بوده

تیره شده آسمون
دل همه غرق خون
در دلِ خرابه
چشمای گرسنه به راهِ بابا
از کسی به جز او غذا نمی خوان

اون که شب میومد تک و تنها
روی شونه اش نون و خرما
حالا فهمیدم که کی بوده

اون که شب ها با حال خسته
میومد با روی بسته
حالا فهمیدم علی بوده