پرستوی دلم

از چشم مهربان شهر ما
بوی شبنم بوی باران می دهد
باز از غصه پرستوی دلم
پيش چشم خسته ام جان می دهد

ماه خون است و شهادت باز هم
لاله های سرخ بی سر می شوند
از ميان باغ سبز مصطفی
غنچه های تازه پرپر می شوند

در دل صحرای گرم كربلا
خون گل های بهاری جاری است
بلبلی در باغ زاری می كند
در قفس اشک قناری جاری است

درميان كوچه های شهر ما
اشک می ريزند مردم با حسين
كاش در آن روز سخت كربلا
با تو بودم با تو آری يا حسين