جان دو جهان

گل کرد ستاره محمد
چون مهر به آسمان سرمد

برخواست سرود از ملائک
بر خاتم انبیا محمد

گل ریخت به دامن زمانه
زین مژده که نو بهار آمد

آیینه بی غبار توحید
آونده شد از جمال احمد

آنکس که تو را زجان ثنا گفت
گل گفت چو نام مصطفی گفت

در وصف تو خواب خیمه برچید
آنجا که ثنای تو خدا گفت

میلاد تو را به عرش اعظم
جبرئیل به خیل انبیا گفت

در باغ بهشت روح آدم
روح تو چون دید مرحبا گفت

جنبید جهان که احمد آمد
جان دو جهان محمد آمد