در خلوت سحر

سپیده دم طلایه خورشید
چو می‌ دمد به جلوه امید
ز نای هر مناره برخیزد
نوای عشق و نغمه توحید

وقت عروج جان در بر جانان آید
جانان دریچه آشنایی بگشاید

یار صادق ز بند تن رها شود
بال افشان به کوی آشنا شود
یاد حق چو در ضمیر اوست
با سوز دل به محضر خدا شود
بگذارد یگانه را دو گانه ای
سر تا پا همه صفا شود

جان ز هر چه غیر حق بپیراید
به زیور وفا دل آراید
ز خاکیان جدا شود

از کمان چرخ اگر بلا بارد
زبان و دل به شکوه نسپارد
که بر قضا رضا شود

درد اگر رسد وگر شفا آید
به صبر و التجا بیفزاید که درد او دوا شود
خصم اگر ز شش جهت بر او تازد
به محو فتنه قامت افرازد
چو شعله ای به پا شود