هجوم آبله ها

نه گل نه مل نه بهاران ماند
نه گریه ماند و نه باران ماند

چراغ چشمه‌ روشن مرد
زمین تشنه به ماران ماند

خزان به باغ مشوش زد
عطش به مزرعه آتش زد

سرود ساحل پژمرده است
روان خاک ترک خورده است
طراوت گل شبنم را هجوم آبله ها بردست

جهان در آتش زشتی سوخت
زمین زمین بهشتی سوخت

کسی به فکر شقایق نیست
به صد قبیله یک عاشق نیست
نه چشمه چشم جهان خشکید
نشاط گریه هق هق نیست

نمی دوباره نمی بارد
به جز شراره نمی بارد