کاروان

بگذار تا بگریم
چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد
روز وداع یاران

ای ساربان آهسته ران
کارام جانم می‌ رود
و آن دل که با خود داشتم
با دل ستانم می‌ رود

محمل بران ای ساربان
تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان
گویی روانم می‌ رود

او می‌ رود دامن‌ کشان
من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان
کز دل نشانم می‌ رود

من مانده ام مهجور از او
درمانده و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او
در استخوانم می رود

در رفتن جان از بدن
گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن
دیدم که جانم می رود