آیینه داران

عهدی ست که بسته ایم بر می خیزیم
ماییم که شکسته ایم بر می خیزیم
هر وقت که نام عشق را می خوانند
هر جا که نشسته ایم بر می خیزیم

پاییز حدیث کوچه برگی سرخ است
خندیدن گل زیر تگرگی سرخ است
بر لاله چرا کفن بپوشم وقتی
زیبایی زندگی به مرگی سرخ است

یک ذره از آفتاب
باقی مانده است
در جام کمی شراب
باقی مانده است

هرقطره خون
به قاصدک ها می گفت
گل رفته ولی گلاب
باقی مانده است

بر قلب سراب زخم کاری زد آب
جاری شد و لبخند بهاری زد آب
در رویش تشنگی به پیشانی خاک
صد بوسه برای یادگاری زد آب

ما دور مداری از خطر
می گردیم
تا صبح به دنبال سحر
می گردیم

سوگند به لاله ها
که همچون خورشید
زرد آمده ایم و سرخ
بر می گردیم

شه آینه دار می شود
با یک گل
پروانه تبار می شود
با یک گل

گفتند نمی شود
ولی می بینند
یک روز بهار می شود
با یک گل

عهدی ست که بسته ایم بر می خیزیم
ماییم که شکسته ایم بر می خیزیم
هر وقت که نام عشق را می خوانند
هر جا که نشسته ایم بر می خیزیم