نیرنگ اهریمن

چه دادی به انسان
به غیر از تباهی
به جز ناامیدی
به جز بی‌ پناهی

به کردار و گفتار
نیرنگ و رنگ
برافروختی آتش
شوم جنگ

زمین سفره بی‌ دریغ
خداست
بر این سفره سهم یکایک
جداست

شبیخون به هستی
سراسر زدی
چو افعی به این سفره
چنبر زدی

جهان حیله های تو را
خوانده است
تو را از دل خویشتن
رانده است

نداری به دست جهان
آبرو
چه می خواهی از جان انسان
بگو

قدم گرگذاری
به این سرزمین
نماند نشانی
ز تو بر زمین