شهر گل

شهر ما باغ گله مردمونش شاپرکن
بگمت تازه گلاش تو همه گلا تکن

بی ریا و باصفا مهربون و اهل دلن
خاکی و پاک و صمیمی به خدا خیلی گلن

رو گلای محمدی مرغ غزلساز اومده
تو گلستون با هزار حنجره آواز اومده

آسمونی جا شباش نیلی و اخترفشونه
دومنش نقره کاری اطلس و پولک نشونه

باده بشکاف که بیاد زمینای خشک دیروزی
پر میشه از علف و سبزه و گربه نوروزی

ای که ریخته دم آب ایطور
گیسوی یاسمنه
او که رفته تو سرانداز سفید نسترنه

اینجا ماه بهمنم دار و درخت گل میکنه
تاب سرما نداره حساب بلبل میکنه

مردم مهربونش اینجا جوونی میکنن
تا رو پان شعر میخونن شیرین زبونی میکنن