مادر بی حرم

قطعه‌ی «مادر بی‌حرم» که در آذر ۱۴۰۳ توسط گروه سرود شمیم یاس مسعودیه تهران اجرا شده، اثری احساسی و عمیق در رثای حضرت زهرا (س) است. این اثر با شعر و آهنگسازی حامد نوروزی و تنظیم امید روشن‌بین، روایتی لطیف از داغ مادرانه، غربت فاطمی و عشق نسل امروز به حضرت زهرا (س) را در قالبی کودکانه و مؤمنانه بیان می‌کند.

در شعر اثر، نگاه کودکانه‌ی راوی به‌گونه‌ای صادقانه، مظلومیت و غربت حضرت زهرا (س) را تصویر می‌کند. کودک از «مادر بی‌حرم» سخن می‌گوید و در دفتر ساده‌اش برای او گنبدی طلایی می‌کشد — نمادی از آرزوی دیرینه‌ی شیعه برای ساخت حرم آن بانوی آسمانی. مصرع‌های تکرارشونده‌ی «سنم کمه ولی فرزند خودتم / موقعش که برسه من مثل تو میشم»، بیانگر پیمان نسل جدید با آرمان‌های فاطمی و زینبی است؛ نسلی که می‌خواهد در سختی‌ها، استوار بماند.

ترکیب هنرمندانه‌ی ملودی آرام، کلام عاطفی و اجرای نوجوانان گروه شمیم یاس، از این اثر قطعه‌ای تأثیرگذار و ماندگار ساخته است؛ پیامی از نسل امروز برای مادری که حرم ندارد، اما در قلب تمام مؤمنان خانه دارد.

از مخاطبان مهربان و همراهانی که با گوش دادن و تماشای «مادر بی‌حرم» دل خود را به یاد حضرت زهرا (س) روشن می‌کنند، صمیمانه سپاسگزاریم. حضور شما، تداوم این مسیر عاشقانه است.

• #حضرت فاطمه