جانم بهار

آمد گل در باغ جهان بانگ هزار است
هنگام بهار است
آن باده  توفیق که داروی خمار است
در جان بهار است

تا خاک ز دیده نرود چشم نبیند
آیات خدا را
کز گلبن امید گل عشق نداده است
هر بی‌ سر و پا را

هر قطره باران که پراکنده به خاک است
آئینه جان است
آن باده ناخورده که در هر رگ تاک است
خورشید نهان است

در دیده احباب سه چیز است که زیبا است
وان هر سه بهار است و نگار است و قرار است

ما مرد بهاریم و نگاریم و قراریم
چندان که قرار است و نگار است و بهار است
چندان که قرار است و نگار است و بهار است

سختم عجب آید که چگونه بردش خواب
آن را که به سر سودا از مهر نگار است

سختم عجب آید که چگونه بردش خواب
آن را که به سر سودا از مهر نگار است
آن را که به سر سودا از مهر نگار است

در دیده احباب سه چیز است که زیبا است
وان هر سه بهار است و نگار است و قرار است

ما مرد بهاریم و نگاریم و قراریم
چندان که قرار است و نگار است و بهار است