ده بند اشعار محتشم (4)

ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند
يک باره بر جريده رحمت قلم زنند

ترسم کزين گناه شفيعان روز حشر
دارند شرم کز گنه خلق دم زنند

آه از دمی که باکفن خون چکان ز خاک
آل علی چو شعله آتش علم زنند

فرياد از آن زمان که جوانان اهل بيت
گلگون کفن به عرصه محشر قدم زنند

ترسم کزين گناه شفيعان روز حشر
دارند شرم کز گنه خلق دم زنند

دست عتاب حق به در آيد ز آستين
چون اهل بيت دست در اهل ستم زنند

جمعي که زد به هم صفشان شور کربلا
در حشر صف زنان صف محشر به هم زنند

از صاحب حرم چه توقع کنند باز
آن ناکسان که تيغ به صيد حرم زنند

پس بر سنان کنند سری را که جبرئيل
شويد غبار گيسويش از آب سلسبيل