ذبیحی که بوی خدا می دهد

سحر بود و آيينه بود و خدا
سحر بود و دل های نور آشنا

دل اختران پر ز اميد بود
زمين پرتو چشم ناهيد بود

چنين مژده آورد مرغی سپيد
كه از باغ احمد گلی بر دميد

ز بس ماه رخسار او دلرباست
نگهبان او جبرئيل خداست

حسين است و حق را صلا می دهد
ذبيحی كه بوی خدا می دهد

نگهدار دين است و آزادگی
شرف در مقامش كند بندگی

شجاعت رقم خورده با گام او
شهادت رقم خورده با نام او

ز نور خدا جان او منجلی است
حسين است و شمشير عدل علی است

حسين است و حق را صلا می دهد
ذبيحی كه بوی خدا می دهد