چشمه نور

غم مخور ای عطش آلوده که دریا پیداست
جوشش چشمه به هر نقطه صحرا پیداست
هرکجا وسعت غربت به هراست افکند
در همان وسعت غربت زده زهرا پیداست

داغ بر داغ تو بس ریخته شد یا زهرا
شعله داغ تو در آب گوارا پیداست
بر سر باغ تو صد شعله فرو ریخت خزان
باز تصویر بهار است کز آن جا پیداست

چارده قرن درخشیدی و من دانستم
چشمه نور ز چشمان تو تنها پیداست
آسمان با تو سر و سر عجیبی دارد
در عبادات خوشت جلوه بالا پیداست

صبحی از آینه تقدیم تماشای تو باد
تا ببینی که در آن فصل تماشا پیداست
کربلا آینه غربت سنگین تو بود
که در آن آینه هم زینب کبری پیداست