فریاد عاشورا

از بلا پروا كجا دارد دل دريايی ات
راه بر طوفان ببندد قامت سينايی ات

سينه ات جولانگه امواج طوفان بلاست
شور اقيانوس دارد ديده دريايی ات

در نگارستان چشمت نقش می بندد بهار
می كند روشن جهان را چهره زهرايی ات

حامل منشور خونين حسينی زينبا
جاودان جوش است نور چشمه دانايی ات

در زلال ديده آيينه ها تصوير تست
مانده حيران چشم عالم از جهان آراييت

در بيابان عطش گر پا گذاري هر نفس
صد گلستان گل شكوفد از دم عيسايی ات

همچنان خورشيد می تابد به عالم قرنهاست
در ميان تيرگی ها نور روشن رايی ات