علی دیگر

برون آمده از بحر نبوت چه نگینی
علی بن محمد نقی اهل یقینی
چه مبارک شده با نام تو شب‌ های زمین و
شده سیمای تو آیینه جنات برینی

همان نیمه ذی الحجه که مهتاب جمال تو برآورد
و خدا خواسته عالم بشود باز فدایت
بفدای تو و آن گندمی صورت ماهت

ای جان چه شکوهی به نگاه تو عیان است
و به روی تو همین خال بنی هاشمی‌ ات باز نشان است
مَلَک آمده از عرش به پابوسی‌ ات ای هادی امت
و پس از این همه آورد مدینه علی دیگر خود را

آمد به دنیا آنکه خود باب المراد است
او در سخاوت مثل بابایش جواد است

شده جاری کلماتت پی هم چشمه جوشان
و زیارات از این جامعه یک بحر خروشان

علی بن محمد

و تو خود مخزن سری و همان مهبط وحیی
چه بگویم که تو خود شاعر منظومه عشقی

علی بن محمد

و همین جامعه خود لب به سخن تا بگشاید
و از آن اهل نبوت بسراید
و نشاید که دگر شعر بیاید
به زبان پیش مقامت

علی بن محمد

گدا بر در این خانه اگر آمده داراست
که روی تو بهار است
و در بابِ سخن راه رقیب تو فرار است
و نورِ نفحاتِ تو به سیمای مفاتیح و  بِحار است
و وجود تو قرار است

زده بر  روی نگین نقش ز معبود

علی بن محمد

و خودت وارث آن خصلت محمود

علی بن محمد

و تویی جد اباصالحِ ما مهدی موعود…

آمد به دنیا آنکه خود باب المراد است
او در سخاوت مثل بابایش جواد است