مثنوی اقوام ایرانی

مثنوی را می کنم آغاز با نام خدا
تا ثریا می کنم پرواز همراه شما

در بهار همدلی با من بخوان آواز عشق
همزبانی می کند با لهجه تو ساز عشق

بار دیگر موسم آیینه گردانی شده
فصل هم آوایی اقوام ایرانی شده

گل به گل استان به استان در بهارستان ما
مجلسی پر گل فراهم می کند دستان ما

دست در دست هم و شانه به شانه همقدم
اهل هر اقلیم هم پیمان شدند و هم قسم

جملگی اقوام ایران و دلیران تا ابد
حلقه می بندند گرداگرد ایران همچو سد

سیستانی و بلوچستانی از هر طایفه
مومن و باغیرتند و ساده و با عاطفه

کرد های سرزمینم مردمانی سرفراز
پرچم آزادگی در دستشان در اهتزاز

اهل سنت مثل شیعه حامی ایران شدند
عاشق جمهوری اسلامی ایران شدند

مثل جنگل مخملی و مثل دریا صیقلی
در سرشت گیلکی و مازنی عشق علی

قوم لک مانند سروی در وطن شد پایدار
بانگ آوای لری در نای ایران ماندگار
بانگ آوای لری در نای ایران ماندگار

آذری ها نغمه خوانان سلحشور وطن
پاسداری می کنند از این وطن با جان و تن

ایل قشقایی همیشه حاضر و اهل عمل
بختیاری در دفاع از کشورش ضرب المثل

مرزبانی می کنند این مردمان پاک و خوب
از کویر شرق تا دریای عمان در جنوب

مرد بندر یا جزیره مثل بوشهر دلیر
در خیلج فارس جولان می دهد مانند شیر

از عشیره تا عرب اقوام خوزستان ما
لاله ها دادند تا خرم شود بستان ما

در کنار تات ها و ترکمن چون رشته کوه
قوم کرمانجی همیشه ایستاده با شکوه

بر سر این رشته کوه و از فراز قله ها
می درخشد نور خورشید از خراسان رضا

بال بگشایید یاران لحظه پرواز شد
در جهان آهنگ ایرانی طنین انداز شد

هر یک از اقوام ایران در سپهر انقلاب
از دل ماه و ستاره برگزیدند آفتاب

مثل یک منظومه پر نور در این کهکشان
با ولایت همدلیم و تا شهادت همزبان