چهار فصل عاشقی

خاک با خورشید در این سرزمین باشکوه
گنبدی زرین بنا کردند همچون زردکوه
چشمهایش چشمه کارون شد و زاینده رود
هر نگاهش یک درود و هر نسیمش یک سرود

چو ایران نباشد تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
بیا تا همه تن به کشتن دهیم
مبادا که کشور به دشمن دهیم

به پا خیز تا عهد و پیمان کنیم
جهان را پر از نام ایران کنیم
به عشق وطن جان سپردن خوش است
به شوق وطن ایستادن خوش است

شهر من خاک وطن را آسمانی می کند
بر فراز بام ایران دیده بانی می کند

ما همه اقوام ایرانیم و فرزند وطن
روح و جانی مشترک داریم از عهد کهن

پیکری واحد برای مام ایران ساختیم
پیکری واحد برای مام ایران ساختیم
با نثار خون نثار خون
با نثار خون بهای عشق را پرداختیم

شهر من ای قلب میهن چهار فصل و چهار اقلیمت تماشایی شدند
یاوران من برادر های من بختیاری و لری و ترک و قشقایی شدند
عشق در فرهنگ ما آهنگ قلب مردم است
عشق در فرهنگ ما آهنگ قلب مردم است
نوری از اعجاز خورشید امام هشتم است
عشق یعنی همزبانی با تمام عاشقان
گفتن لبیک گفتن لبیک
گفتن لبیک به تنها ندای جاودان

به میدان بیا روز هشیاری است
به پا خیز هنگام بیداری است
بیا دشمنان را پریشان کنیم
جهان را پر از نام ایران
ایران
نام ایران
ایران
نام ایران کنیم

ایران
ایران