کوی دوست

خوشا راه دراز و شور دلدار
خوشا مهتاب شب گلگون رهوار
خوشا راه دراز و شور دلدار
خوشا مهتاب شب گلگون رهوار
خوشا مفتون در ایام جوانی
زدلبر بی خبر گردد خبردار
زدلبر بی خبر گردد خبردار

عزیزا زاری دل بی سبب نیست
مرا آسودگی در روز و شب نیست
عزیزا زاری دل بی سبب نیست
مرا آسودگی در روز و شب نیست
تو مفتون بی سبب آواره کردی
اگر خون آید از چشمم عجب نیست
اگر خون آید از چشمم عجب نیست

بیا کز حد گذشت ایام دوری
کنم تا کی ز مهجوری صبوری
بیا کز حد گذشت ایام دوری
کنم تا کی ز مهجوری صبوری
اگر دوری تو از چشمان فایز
ولی با دل تو دائم در حضوری
ولی با دل تو دائم در حضوری
ولی با دل تو دائم در حضوری

زاری دل بی سبب نیست
مرا آسودگی در روز و شب نیست

نه پر دارم که پروازم به کویت
نه پا دارم گذار آرم به سویت
نه پر دارم که پروازم به کویت
نه پا دارم گذار آرم به سویت
همه گویند سزای فایز این است
نشیند تا بمیرد زآرزویت
نشیند تا بمیرد زآرزویت