توضیحات رسانه

«بابای منی»؛ روایتی از عشقِ کوچک در میانِ طوفانِ ظلم

نماهنگ «بابای منی»، اثری است پُرشور و سوزناک از زبان دردانه اباعبدالله، حضرت رقیه (س)، که با نوای تأثیرگذار «جواد جهانی» و هم‌خوانی گروه سرود «سراج مازندران» جان گرفته است. این اثر، تنها یک سرود نیست؛ بلکه فریاد معصومیت در برابر وحشی‌گریِ تاریخ است. از خرابه تا بازار شام، از عروسکِ له شده تا جای تازیانه‌هایی که بر پیکرِ کوچک نقش بسته، این سرود تجسمی است از استواریِ عشقی که حتی زیرِ سُم ستوران و لگدِ جفا، جز نام پدر بر زبان نمی‌آورد. «بابای منی»، مرثیه‌ای است برای دختری که در اوجِ آوارگی، پناهی جز آغوشِ سیدالشهدا نشناخت.

این نماهنگ، سندی بر وفای بی‌پایان و تصویری زنده از رنج‌ها و در عین حال، عظمتِ روحِ سه ساله‌ای است که با زمزمه‌ی «بابا حسین»، مرز میانِ روضه و حماسه را درنوردیده است.

متن شعر

از خرابه دیگه بیزارم در و دیوارشم زشته
عاشق بازارم اینجا کوچه و بازارشم زشته
خب تو میدونی چقدر پیراهن گلدارو دوست دارم
توی بازار پیرهن دیدم ولی گلدارشم زشته
چقدر نامردن اینجا
عروسک داشتم و له کردن اینجا
بهم خندیدن اینجا
النگومو ازم دزدیدن اینجا
قدم شکست خم شدم
ببین انگاری که هم سن عمه ام شدم
اصلا کجام سالمه
کدوم دختر سه ساله است که عصا لازمه
بیا تو آغوشم بابای منی
بگو در گوشم بابای منی
بابا حسین بابا حسین
این که پیرم کردن آخر واسه همدردی فقط خوبه
توی بازار زجر هلم داد باز نمردم اون وسط خوبه
حرف بد تا زد بهش گفتم مگه دختر نداری تو
با لگد هم زد همین جا رو که دور بودم ازت خوبه
همه جلادن اینجا
کجا بودی منو دق دادن اینجا
کتک بد خوردم اینجا
اگه عمه ام نبود میمردم اینجا
آخ کشت منو زجر بد
لگد میزد لگد میزد لگد هی لگد
شد باعث لکنتم
جای انگشترش افتاده رو صورتم
بیا تو آغوشم بابای منی
بگو در گوشم بابای منی
بابا حسین بابا حسین