العبد

هلهله میزنه ملک تو کهکشونا
ولوله ای به پا شده تو آسمونا
غرق حیرت شده قلب مدینه
که اومد قوت بازوی مولا

قضا گفت که این است همان شیر خروشانِ علی حیدر کرار،
قدر گفت که این است به خیل
شهدا سرور و سالار،
فلک گفت که این است مه ام بنین حضرت عباس علمدار

الا حور و ملک!جن و بشر!خلق سماوات و زمین! جشن بگیرید
که امشب علی و فاطمه و فاطمۀ ام‌بنین و حسن و شخصِ حسین‌‌بن‌علی جشن گرفتند

و همه وصف ابوالفضل علمدار سرودند،
همه چشم به عباس گشودند
و همه حمد خداوند نمودند
که در باغ ولا،
دسته گلِ یاس خوش آمد

پسر شیرخدا حضرت عباس
خوش آمد!

صلوات علی و فاطمه بر ماه جمالش، به
جلالش، به کمالش، به خصالش، به دو ابروی هلالش،

نشنیدید که قنداقۀ آن ماه جبین در بغلِ ام‌بنین بود؟
چو خورشید که بر بام زمین بود،

تو گویی که مگر در بغل فاطمه بنت اسد

حیدر کرار ، علی شیر خداوند مبین بود.

که آن مادر فرخنده چو یک اختر تابنده
که دور سر خورشید بگردد، به ادب آمد و گرداند به دور سر ریحانۀ زهرا قمرش را

همه دیدند که قنداقۀ عباس بود بر سر دست اسدالله
چو خورشید که گیرد به بغل ماه
و زند بوسه به پیشانی و دستش،
پس از آن یاد کند در شب میلاد وی از صبح الستش

که فدای پسر فاطمه گردد سر و جان و تن و دستش،

و کند یاد علمداری و سقائی و فرماندهی کل
قوایش
ادب و عشق و وفایش، شرف و صدق و
صفایش،
به زمین آمدن از عرش خدا، قامت رعنا و
رسایش

السلام علیک ایها العبد الصالح المطیع لله و لرسوله

تو معدن جود و سخایی، پسر شاه مردانی
تو تکیه گاه جبرییلی، عموی صاحب الزمانی
قطره منم دریا تویی، تشنه منم سقا تویی،
مجنون منم لیلا تویی، آقا تویی مولا تویی

نگاهی کن به حال من

آقا ببین که بی پناهم
بیا قرار قلبم باش

نگا نکن که رو سیاهم

میدونم که یه سربارم
ولی آقا گرفتارم
ندارم هیچ راه چاره
رو لب اسم تو رو میارم

اباالفضل ساقی طفلان حسین
اباالفضل شیرین تر از جان حسین
اباالفضل شیرین تر از جان حسین

هر کی گرفتاری داره،

ذکر اباالفضل می گیره
نداره هیچ راه چاره

ذکر اباالفضل می گیره
هر کسی یاری نداره

ذکر اباالفضل می گیره
هر کس نشد مجنون او

آخر با درد تنهایی میمیره

اباالفضل ساقی طفلان حسین
اباالفضل شیرین تر از جان حسین
اباالفضل شیرین تر از جان حسین