نسیم بهار

نسیم بهار ، ز گلستان وزید
نفس به نفس ، به دل ما دمید
علم چه دِلش ، بَهرِ مولا تپید
ز دست ولی ، دست صاحب رسید

می رسد آن روزگار
می رسد آن یار

می‌گذرد بر دل ما هر چه هست
خوب و چه بد
بیرق عشقش به جهان می‌دمد
تا به ابد

چشم بد از طالع فردا به دور
می‌رسد از راه سواری غیور
در پَر شالش گل و ریحان و نور
سینۀ ما منتظران غرقِ شور

لب‌ها پُرخنده ، دل‌ها آکنده ، از سرور

زمین و زمان ، چه گل‌افشان شده
طراوت عشق ، چه فراوان شده
کران به کران ، پُرِ جانان شده
دوباره نفس ، پُرِ شعبان شده

در ، ره این خاندان
نیست ، غم از این جان

شهر پر از نور و چراغانی است
دل بی‌قرار
بادۀ عشق است و همه مست مست
در پیِ یار

چشم بد از طالع فردا به دور
می‌رسد از راه سواری غیور
در پَر شالش گل و ریحان و نور
سینۀ ما منتظران غرق شور