ده بند اشعار محتشم (5)

بر حربگاه چون ره آن کاروان فتاد
شور و نشور واهمه را در گمان فتاد

هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند
هم گريه بر ملائک هفت آسمان فتاد

هرجا که بود آهويی از دشت پا کشيد
هرجا که بود طايری از آشيان فتاد

شد وحشتی که شور قيامت به باد رفت
چون چشم اهل بيت بر آن کشتگان فتاد

هرچند بر تن شهدا چشم کار کرد
بر زخم های کاری تيغ و سنان فتاد

ناگاه چشم دختر زهرا در آن ميان
بر پيکر شريف امام زمان فتاد

بی اختيار نعره هذا حسين از او
سر زد چنانکه آتش از او در جهان فتاد