زیارتگاه ماهی ها

تو کی بودی که شکوه عاشقی
توی پیکرت نمیشد جا شه
اون جزیره ای که توش خون تو ریخت
بایدم به اسم مجنون باشه

تو کی بودی که تو خلوت شبات
عاشقی بود و مناجات و سجود
بجای ستاره ی روی دوشت
چشمات از گریه پر از ستاره بود

دلت از تبار هفتاد و دو تن
پر می زد تا سهم اون رهایی شه
قسمتش بوده که به جای فرات
توی موج دجله کربلایی شه

تو همون ستاره ای روی زمین
که یه بدر کامله تو صورتت
تو همون مزار بی نشونه ای
ماهیا میان واسه زیارتت

وایسادی تا آخرین قطره خون
تا ندی یه ذره خاک وطنو
به تموم ماهیا نشون دادی
راه و رسم دل به دریا زدنو

آخرش میرسه تا به ناکجا
راه عشقو وقتی آغاز کنی
یه نشونه است واسه زهرایی شدن
اینکه بی نشونه پرواز کنی

دلت از تبار هفتاد و دو تن
پر می زد تا سهم اون رهایی شه
قسمتش بوده که به جای فرات
توی موج دجله کربلایی شه

تو همون ستاره ای روی زمین
که یه بدر کامله تو صورتت
تو همون مزار بی نشونه ای
ماهیا میان واسه زیارت